رها

همیشه برای پیدا کردن جایی که بتونیم همدیگه رو برای کسری از ثانیه ببوسیم باید تمام خیابونها رو میگشتیم تا بالاخره یک بن بست نیمه تاریک و خلوت پیدا بشه و باز هم چشمهای نگرانمون در حین بوسیدن اطراف رو میپایید که نکنه کسی ناغافل «مچمون رو بگیره».

از انوقت تا امروز هیچوقت مبارزه برای داشتن  طولانی ترین بوسه  از لب یار در خیابانهای تهران ارزشش  برایم کمتر از مبارزه برای آزادی بیان نبود.

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, دی ۱۶م, ۱۳۸۸ در ساعت ۶:۴۳ ب.ظ و درباره موضوعات منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.